گزارش کنفرانس ۲۳ جون ۲۰۲۵
گزارش کنفرانس جهان؛ ازعدم تمایل به پذیرش تا برگرداندن اجباری پناهجویان افغان
این کنفرانس در شرایطی برگزار شد که اخراج اجباری افغان ها، به ویژه توسط کشورهای منطقه چون پاکستان، ایران و ترکیه به طور بی سابقه وبه شیوه های شدیدا غیر انسانی افزایش چشمگیر یافته است. برگرداندن پناهجویان افغان در حالی شدت یافته که در داخل کشور وضع محدودیت های ناقض قوانین پذیرفته شده حقوق بشر، بی عدالتی، حذف کامل زنان از عرصههای اجتماعی، آموزشی و اقتصادی همچنان ادامه دارد. در یک چنين شرايطی مردم مخصوصا زنان و نسل جوان، گزینه دیگری جز فرار از کشور و پناه آوردن به کشور های همسایه شان را ندارند.
مهمان خاص این کنفرانس آقای ریچارد بنیت، گزارشگر خاص ملل متحد برای حقوق بشر در افغانستان بود که با وصف مصروفیت در برنامهٔ دیگری در ترکیه، به دعوت فارو لبیک گفته و در کنفرانس اشتراک و سخنرانی نموده و به فارو افتخار بخشیدند. زبان کنفرانس انگلیسی و دری بود که توسط بانو مینه رفیق، فعال حقوق بشر و عضو هیأت مدیرهٔ فارو گردانندگی میشد. در این کنفرانس متخصصین، پژوهشگران، کارشناسان حقوق بین الملل و حقوق بشر و تعدادی از فعالین حقوق پناهندگان افغان که در کشورهای مختلف اروپایی، آمریکا، کانادا، انگلستان، ترکیه، ایران، پاکستان و افغانستان زندگی می کنند، شرکت کرده، سخنرانی های آموزند و پر باری را پیشکش نمودند که اینک به طور بسیار مختصر خدمت شما ارائه می گردد:
کنفرانس طبق برنامه حوالی ساعت شش شام با پخش آهنگ (دازمونږ زیبا وطن )از استاد اولمیرآغازیافت. سپس گویندهٔ کنفرانس بانومینه رفیق بعد ازخیرمقدم گفتن به اشتراک کنندگان و معرفی مختصر برنامهٔ کنفرانس، به اشتراک کنندگان کنفرانس پیشنهاد نمود تا کمیته ای مشمل برآقایان داکتر عباس فیض، داکتر هدایت، انجنیر عزیز رفیعی و قاضی احمد راتب فقیری را برای تدوین قطعنامهٔ کنفرانس تعین کنند تا این کمیته در مشوره با اشتراک کنندگان قطعنامه را نهائی سازند. پیشنهاد مورد قبول افراد پیشنهاد شده واشتراک کنندگان قرار گرفت. سپس بانو مینه رفیق از آقای علی دلیری رئیس فارو خواهش نمود تا کنفرانس را رسماْ افتتاح نماید
..
آقای دلیری گفتند: «خانمها و آقایان محترم، سخنرانان گرامی و شرکتکنندگان عزیز، به نمایندگی از فارو – فدراسـیون سازمانهای افغان های مقیم اروپا به همه شما خوش آمدید میگویم. امروز گرد هم آمدهایم تا صدای خود را بلند کنیم، نگرانیهایمان را با یکدیگر در میان بگذاریم، و برای یکی از بحرانیترین مسائل زمان ما بیجاشدگی و اخراج اجباری پناهندگان افغان راهحلهایی مشترک جستوجو کنیم مایهٔ خوشی و افتخار من است که امروز این کنفرانس را افتتاح میکنم؛ کنفرانسی که در زمان بسیار حساس و در رابطه مسٔلهٔ بسیارمهم برگزار میگردد. باقلبی پر از خاطرات تبعید، اما سرشار از امید به بازگشت و بازسازی، کنفرانس امروز را آغاز میکنیم تحت عنوان:«از تعلل در حمایت تا اخراج اجباری پناهندگان افغان« که به مناسبت روز جهانی پناهندگان برگزار میشود. کنفرانس خوب برای شما آرزو میکنم
.سنخران نخست بانو انیکاهیروونن ، عضو پارلمان سویدن، ٰرئیس فراکسیون پارلملنی حزب سبزها و مدافع حقوق پناهجویان در مناظرات پارلمانی سویدن بود که تحت عنوانSabor Zamani “بحث ها و مناظرات در قبال پناهندگان افغان در پارلمان سویدن” در بخشی ازسخنرانی خود گفت: «ده سال قبل موج بزرگی از پناهجویان بشمول ده ها هزار پناهجوی افغان که اکثریت شان نا بالغ و بی سرپرست بودند، به سویدن آمدند. برای سیستم پناهندگی این تعداد غیرمترقبه بود قوانین پناهندگی زیرسوال قرارگرفت. از همان زمان بدینسو برخی احزاب چون حزب من در صف نخست مبارزه برای انسانی شدن قوانین برای پناهجویان قرار دارند، اما احزاب که برحذف اصول انسانی از این قوانین پافشاری داشتند برنده شده و قوانین پناهندگی در سویدن همواره سختگیرانه تر میشوند. قوانین سختگیرانه زندگی را برای پناهجویان وپناهندگان دشوار میسازد. پیوستن اعضای خانوادهٔ پناهجو تابع شرایط و محدودیتهای زیادی شده است. درگذشته به پناهجویانی که پذیرفته میشدند اقامت دایمی داده میشد. حالا این اقامت به سه سال محدود گردیده و تمدید آن تابع شرایط میباشد. ما غربی ها از موقعیت قبلی ما که ابرمدافع حقوق بشر بودیم، بسیار فاصله گرفته ایم. در حال حاضرگرایش منفی علیه پدیدهٔ پناهندگی در همه جا، در امریکا و قارهٔ اروپا مسلط است. اما باید به پافشاری بالای کرامت انسانی ادامه دهیم، بخصوص در رابطه با افغانستان باید شرایط واقعی را که بر مردم آن سرزمین حاکم است، بدقت درنظر بگیریم. ما همیشه به مردم این کشور متعهد بوده ایم. وقتی از افغانستان صحبت میکنیم ما باید با هم، بر خواست ما برای یک آیندهٔ خوب که درآن اصول دموکراسی و حقوق بشررعایت گردد، به پافشاری خود ادامه دهیم. مجدداً از اینکه مرا دعوت کردید، سپاسگزارم. »
سپس گردانندهٔ کنفرانس از آقای ریچارد بنیت گزارشگرخاص مؤسسهٔ ملل متحد برای حقوق بشر در افغانستان دعوت به به سخنرانی نمود. آقای ریچارد بنیت ضمن ابرازتشکر از دعوت، به سخنان خویش چنین ادامه داد: « میخواهم مختصرأ در مورد گزارشی که هفتهٔ قبل به شورای حقوق بشرملل متحد، در مورد عدالت وحقوق بشر، بخصوص وضعیت ناگوار زنان و دختران ارائه کردم، صحبت کنم. دیده میشود که طالبان استفاده از ابزار فشار که بر دختران و زنان خلق کرده اند شدت بیشترمیدهند… من درمورد پناهندگان صحبت نکردم. گفته میتوانم که افغانستان کشور امن نیست. اما به تائید آنچه دوستم عباس فیض گفت، از این اطلاع دارم که کمیساری عالی ملل متحد برای پناهندگان واپس فرستادن افغانها به کشور شان را ممنوع کرده است و در ضمن چند کشور اروپائی به زنان افغان که پناهجو اند، بدون مشکل اقامت می دهند. از این هم مطلع هستم که برخی کشور های اروپائی به اخراج ادامه میدهند. من نگرانی خود را درمورد ژورنالیستان و مدافعین حقوق بشر مخصوصاً در رابطه به خطر برگرداندن آنها از جانب کشور های همسایه در همه جا ابراز کرده ام. من پیشنهاد میکنم که پالیسی اولویت دادن به گروپ های ضربه پذیر احیا گردد. کشور های ثروتمند باید به دول منطقه که اکثریت پناهجویان را جا داده اند، کمک مالی کنند. »
سپس از داکتر عباس فیض کارشناس مسائل حقوق بشری و استاد پوهنتون در لندن دعوت بعمل آمد تا سخنرانی خود را تحت عنوان: “رشد پوپولیسم و آینده نظام های پناهندگی جهانی” ارائه کند.
داکترعباس فیض سخنان خود را ایگونه آغازکردند: « امروزعلاوه برسلب حقوق زنان و دختران در افغانستان وحذف آنها از زندگی اجتماعی، فقر و بیکاری، عدهٔ زیادی از استادان، شاعران، هنرمندان، دکتوران، فعالین مدنی و حقوق بشروافرادی از سایراقشارجامعه توسط طالبان دستگیر و زندانی شده اند. پس جای تعجب نیست که تعداد زیادی از شهریان افغانستان از کشور های دیگر ازجمله اروپا تقاضای پناهندگی میکنند. اما آیا حمایت لازم به آنها داده میشود؟ به هیچصورت. پناهجویان افغان در کشور های همسایه ، ایران وپاکستان تحت فشار و تبعیض شدید قرار دارند. دول همین کشور ها آنها را به افغانستان که استبداد و خشونت طالبان در آن حاکم است، اخراج میکنند. در اروپا نیز به پناهجویان افغان حمایتی که مستحق آن اند، داده نمیشود. دول اروپائی میگویند آن ها مهاجراقتصادی اند. از زمان ظهور پوپیولیسم راست، نه تنها راست افراطی، بلکه چپ معتدل هم در حمایت از آنها تعلل میکنند. پس باید به این احزاب و مسؤلین گوشزد شود که مسؤلیتها و تعهدات بین المللی خود را رعایت و ازپناهجویان حمایت کنند.»
خانم لوته هیدستروم سابق عضو پارلمان سویدن، سخنگوی حزب سبزها وسابق رئیس کمیته سویدن برای افغانستان، سخنرانی خود را تحت عنوان: “چرا افغان ها بالا ترین رقم پناهندگان را در جهان دارا میباشد” با این جملات زیبا آغاز کرد: « دراين سياره گنجينه هائی وجود دارد که در سال ١٩۴٨ پس از جنگ جهانی دوم درچارچوب سازمان ملل متحد به عنوان مجموعهٔ بینظير از قوانين توسط تقريباً تمام کشورها به تصويب رسيد: اعلاميه جهانی حقوق بشر. ماده ١۴ اين اعلاميه تصريح میکند که هر فردی حق دارد در برابر تعقيب و آزار، در کشورهای ديگرپناه جويد و از حق پناهندگی برخوردار شود. پس از آن، در سال ،١٩۵١ کنوانسيون مربوط به وضعيت پناهندگان به تصويب رسيد که معيارهای تعريف پناهنده رامشخص کرد: فردی که به دليل ترس موجه از تعقيب بر اساس نژاد، مذهب، مليت، عضويت در يک گروه اجتماعی خاص يا عقايد سياسی، خارج از کشور خود به سرمیبرد. اين دو توافقنامهٔ ارزشمند زمانی به هدف خود نمیرسند که تمامی بازيگران پروسهٔ پناهندگی، اين حس انسانی را به اشتراک نگذارند. در آن صورت، ادغام موفق محقق نمیشود و کشور ميزبان ممکن است به ديد بار اضافی به پناهندگان نگاه کند. پناهندگان نبايد لزوما بار محسوب شوند. آنها میتوانند در درازمدت به کشور جديد کمک کنند و دانش و مهارتهای خود را با وطن اصلی وهموطنانشان به اشتراک بگذارند.»
سخنران بعدی پرفیسور توردیقل میمنگی فعال سیاسی و مدافع حقوق بشر، عضو رهبری مجمع دانشمندان و فدراسیون فرهنگی ترکان افغانستان،عضو بورد مشورتی فارو بو که تحت عنوان: ” قدرت های جهانی و سیاست سازی بحرانهای پناهندگی” در قسمتی از سخنان خود گفت: « پناه جستن ازمصایب و خطرات یک پدیدهٔ طبعی است و به اندازهٔ بشریت تاریخ دارد». آقای میمنگی رابطه به علل پناهجوئی در زمان حاضر گفت: « جنگ های نیابتی موردنیازدر نقاط مختلف گیتی واستفادۀ سیاسی ، اقتصادی وایدئولوژیکی از پدیدۀ مهاجرت بخشی از امور داخلی وروزمرۀ این قدرت ها میباشد، که ما امروز عملأ جهان را در متن هردو بعد داخلی وجهانی مهاجرت در گیر میبینیم. در واقعیت امرمشتعل سازی هدفمند وسازمانیافتۀ جنگ های نیابتی در کشور های مختلف آسیایی، افریقایی، امریکای لاتین واروپای شرقی منجمله کشور افغانستان از جانب قدرت های بزرگ جهانی چون اتحادیۀ اروپا، امریکا، انگلیس، روسیه، چین وغیره، هر دارندۀ عقل سلیم را به سهولت به این درک میرساند که ریشۀ مهاجرت در جنگهای پایان ناپذیر نیابتی نهفته است که طوفان مهاجرت را دایما در طغیان نگهمیدارد.»
سپس نوبت رسید به سخنرانی آقای تام سیرینگ، رئیس لیگ تحقیقات حقوق بشرمستقر در ناروی، یک سازمان غیردولتی تحقیقاتیِ حقوق بشری با صلاحیت مشورتی به یکی از ارگانهای ملل متحد یعنی ECOSOC رسید. عنوان سخنرانی آقای سیرینگ “بی توجهی به حقوق پناهندگان چه مشکلاتی را برای کشورهای میزبان به ارمغان خواهد آورد؟ بود. وی در بخشی از سخنان خود گفت: «موضوع اخراج و یا لغو حق پناهندگی در صورت تغیر شرایط در کشورمنبع، یکی از روش های معمول دول میزبان برای ختم حمایت است. در رابطه با افغانستان تغیراتی که بوجود آمده منفی میباشد. ولو شرایط سیاسی بهبود یابد، مشکل فقر در افغانستان حاد است و اخراج در همچو شرایطی میتواند درکشور منبع فاجعه انسانی ایجاد کند. در ضمن دربرگرداندن مقامات دولت سابق خطر انتقام جوئی و نقض حق حیات و آزادی شان مضمرمیباشد که برای دولت میزبان مشکل آفرین خواهد کرد. واقف بودن مؤسسات حقوق بشراز فاکت ها در کشورمنبع آنها را قادر به نشرگزارشات دقیق تروایفای نقش بازدارندگی بهتراز اخراج پناهجویان میکند. لازمست نهاد ها و افرادی که این معلومات را از منابع داخل کشور بدست می آورند در اختیار سازمانهای حقوق بشر قرار بدهند. گزارشات این سازمانها میتواند دست پناهجو را برای دفاع از خود پُر سازد. توجه سازمانهای های دفاع از حقوق پناهجویان را به این موضوع جلب میکنم. برای دول میزبان، حمایت از پناهجو تنها یک وجیبهٔ اخلاقی نیست بلکه یک مکلفیت قانونی است.»
سخنران بعدی انجنیر عزیز رفیعی فعال مدنی و حقوق بشری، رئیس مجمع جامعه مدنی افغانستان (مجما) بود. عنوان پرزنتیشن آقای رفیعی “انگیزه ها و عوامل فرار از افغانستان ” بود. ایشان در بخشی از پرزنتیشن خود گفتند: « دلایل اصلی فرار مردم افغانستان را میتوان در چند محورکلیدی خلاصه کرد: سرکوب آزادیها، ترس از بازداشت، شکنجه و حتی مرگ، سقوط سیستم تعلیم و تربیه، نبود سیستم قضائی شفاف وعادلانه، فقدان نظام پاسخگو، فقرگسترده، بحران اقتصادی و بیکاری . عوامل مهم دیگری نیز موجود اند که نقش زیادی درتشدید انگیزهٔ فرار دارند: تعطییل سیستم آموزشی و از بین رفتن چشم انداز آینده برای نسل جوان، به ویژه دخترانی که از تحصیل محروم مانده اند. ممنوعیت کارو آموزش برای زنان، تبعیض آشکار جنسیتی علیه زنان و حذف آنها از زندگی عمومی، عدم دسترسی به خدمات اجتماعی در ساحات صحت، آموزش وحمایتهای اجتماعی. آقای رفیعی چنین نتیجه گیری کرد: طالبان نه تنها گذشتهٔ ما را اشغال کردند بلکه آیندهٔ ما را هم دزدیدند».
و آنگاه خانم مینه رفیق ازداکترعالیه یلماز استاد پوهنتون در ترکیه، کار شناس ارشد در مورد آموزش وجایگاه اجتماعی زنان افغانستان دعوت نمود تا سخنرانی خود را تحت عنوان “حق حرکت با امتیاز اقامت؟ تبار شناسی مهاجرت افغانها در نظم نابرابر جهانی”. ارائه نمایند. داکتر یلماز درقسمتی از سخنرانی خود ابراز داشتند: «پناهندگی برای افغانها مجادله برای بقا است و عامل به مخاطره افتیدن بقا وآزادی افغانها حاکمیت گروه های نیابتی میباشد.اما درکشور های میزبان با پناهجویان کشور های مختلف برخورد همسان صورت نمی گیرد. در برابرپناهجویان کشور های جنگزده ذهنیت تبعیض آمیز وجود دارد. از جانب دیگر بر مبنای تابعیت در مورد پناهجویان پیش قضاوتی وجود دارد. در قسمت افغانها یک گفتمان امنیت محور وجود دارد. یعنی دولت های میزبان به آنها بحیث اشخاصی که ممکن ریسک امنیتی ایجاد کنند، مینگرند. در این حالت پناهنده احساس امنیت ندارد. پس چه باید بکنیم؟ به نظر من با وصف آنکه حقوق بشر در سرلوح مؤسسه ملل متحد قرار دارد، تطبیق آن در همه کشور ها همسان نیست. باید در سطح بالای مؤسسات جهانی خواستارموقف رسمی شویم تا بتوانیم چگونگی تطبیق این حقوق را کنترول کنیم».
سپس نوبت سخنرانی به آقای صبور زمانی، ماستر علوم تربیتی از دانشگاه آزاد برلين و مدیر “خانهٔ فرهنگ افعانستان” در برلین، و عضو بورد مشورتی فارو رسید تا سخنرانی خود را که تحت عنوان: ” تبعیض نژادی علیه پناجویان و پناهندگان یک مشکل نظاممند است، کشور های مقصد و جوامع مدنی چه مسؤلیت در مبارزه با این پدیده دارند؟» ابراز کند. آقای زمانی در ضمن صحبت خودگفتند:« تبعیض، چه در شکل سیستماتیک و چه در سطح غیررسمی، بازتولیدکننده بیعدالتی است. این روند معمولاً از طریق روایتهای غالب در رسانه و سیاست، و همچنین از طریق رویههای قانونی یا اداری تقویت میشود. مبارزه با این نوع تبعیض نیازمند اراده سیاسی، اصلاحات ساختاری، و اقدام حقوقی از درون دولتهاست. در شرایطی ک دولتها خود عامل قانونیسازی تبعیضاند، وظیفه مبارزه با این بیعدالتی بر دوش نهادهای مدنی، سازمانهای حقوق بشری و انجمنهای مستقل است. سازمانهایی مانند فارو که در راستای دفاع از حقوق پناهجویان و پناهندگان فعالیت میکنند، نقش بسیار حیاتی دارند».
” داکتر هاشم دانش تحلیل گر مسائل سیاسی و مدافع حقوق بشر، سخنران بعدی کنفرانس سخنرانی خود بود تحت عنوان
رنج و سرنوشت پناهندگان افغان در ترکیه” را مقدمه ای در مورد اهمیت دفاع از حقوق پناهجو در شرایط کنونی جهان آغاز نموده ودر بخشی از سخنان خود گفتند: « برخی کشورهای منطقه بشول ترکیه ادعا میکنند که افغانهائی که بشکل غیر قانونی واردکشورهای شان شده باید اخراج شوند. این یک توجیه عجیب است. زیرا پناهجویان که از کشور خود فرارمیکنند، فرصت گرفتن پاسپورت و ویزه را ندارند. آنها برای سیاحت سفر نمیکنند که همه اسناد را با خود داشته باشند. باید به جدیت در مقابل این پالیسی مبارزه شود. در ترکیه کارت اقامت همه کسانیکه از ۲۰۲۱ به بعد بشکل غیرقانونی آمده اند، ملغی شده ومنتظر دیپورت اند. مقامات ترکیه به اینکه این افراد در دولت سابق چه وظیفه داشته اند و تا چه اندازه دیپورت برای شان خطر ایجاد میکند، توجه نمیکنند. در میدان هوائی کابل کارمندان استخبارات طالبان دیپورت شدگان را انگشت نگاری نموده وبعد از وقوف به سوابق کاری شان، افراد مورد نظر خود را جدا نموده برای تحقیق به ادارهٔ استخبارات میفرستند. بسیاری از آنها سر به نیست میشوند. آیا این یک جنایت بشری نیست؟»
لیزا کورونترانتا عضو رهبری “ شبکه رضاکاران سوئدی حمایت از پناهندگان”(فارر);که برای سالهای متمادی پناهجویان نا بالغ وبدون سرپست افغان را کمک و رهنمائی نموده تحت عنوان :” سیاست ها و مشکلاتی که پناهندگان در سویدن به آن روبرو هستند ” سخنرانی نموده و در بخشی از سخنان خود گفتند: «امروز بسیار دشوار است بگوییم که چه تعداد از شهروندان افغانستان درسویدن اقامت دارند. احتمالاً در حدودً ۲۶۰۰۰. همچنان عدهٔ زیادی افغانهای فاقد اسناد اقامت درین کشور وجود دارند. در حال حاضر این برای ادارهٔ مهاجرت ممکن نیست که کسی را با زور به افغانستان اخراج کند. اگر آنها سویدن را ترک نکنند، آنها در خلاء حقوقی خواهند ماند. از دسمبر ۲۰۲۲ تمام زنان و دختران افغان در سویدن موقف پناهنده را دریافت میکنند. برای مردان بدست آوردن اجازهٔ اقامت مشکل است. بسیاری ازآنها بیشتر از ۱۰ سال اینجا مانده اند و برای بار دوم درخواست پناهندگی کرده اند »
درین بخش از کنفرانس ساره لطیفی وکیل مدافع در پاکستان: تحت عنوان ” وضعیت رو به وخامت پناهندگان افغان در پاکستان ” سخنرانی نمود. خانم لطیفی در بخشی از صحبت اش مشکلات پناهجویان افغان در پاکستان را برشمرد و پیشنهادات خویش به جامعهٔ بین المللی را چنین برشمرد:
۱. فشار دیپلوماتیک فوری بر پاکستان برای توقف اخراجهای اجباری و بازداشتهای خودسرانه؛
۲. تسریع در روند اسکان مجدد برای افغانهایی که در معرض خطر هستند؛
۳. ایجاد مسیرهای قانونی برای اقامت موقت، به ویژه برای کودکان، زنان و بیماران؛
۴. تأمین منابع مالی و فنی به سازمانهای بینالمللی مانند UNHCR جهت حمایت مؤثرتر از پناهندگان؛
۵. نظارت بینالمللی از شرایط اردوگاهها و مراکز بازداشت افغانها در پاکستان.
“وضعیت پناهندگان افغان در ایران ، چالش ها و واقعیت ها “ عنوان سخنرانی آقای نسیم نظری ماستر حقوق عمومی، نویسنده و سابق استاد پوهنتون رابعه بلخی بود. با تأسف آقای نظری بنابرحالت جنگی و قطع انترنت در ایران نتوانست در کنفرانس سهم بگیرد.
بانوفریال اکوا ماستر حقوق و قانون، سخنران بعدی کنفرانس بود که تحت عنوان : ” پناهندگان افغان در بریتانیا، بحران نادیده گرفته شده” سخنرانی نموده و در بخشی از آن گفت: «ما دیده ایم که زمانیکه اراده سیا سی وجود داشته باشد، اتحادیه اروپا میتواند به سرعت عمل کند. تطبیق دستورالعمل محافظت موقت که در پاسخ به جنگ در اوکراین فعال شد، این امر را ثابت ساخت. با این حال به پناهجویان افغان همان فوریت داده نشده است. بریتانیا، به دنبال خروج از اتحادیه اروپا، پالیسی خاص خود را در مورد پناهندگی در پیش گرفته است. برنامه های مانند ARAP، پالیسی جابجایی و کمک به افغان ها، و ACRS، طرح اسکان مجدد شهروندان افغان برای فراهم ساختن پناهگاه معرفی شدند، اما تطبیق آنها بطی بوده و با موانع بیروکراتیک روبرو شده است. هزاران افغان واجد شرایط همچنان در ابهام گیر مانده اند، در حالیکه دیگران که از مسیر های نا متعارف به دنبال پناهندگی هستند با جواب رد، پالیسی های محدود کننده ویزه و تهدید اخراج روبرو هستند».
سخنرانی داکتر اکرم عظیمی در مورد مشکلات هموطنان اخراج شده حاوی مطالب دقیقاً رده بندی شده است که در قسمتی از آن مشکلات افراد و خانواده های اخراج شده از ایران وپاکستان را اکنون تعداد شان به بیش از یک میلیون نفرمیرسد، چنین نام بردند: « نبود سرپناه و مسکن وبلند رفتن قیمت خانه بعد از اخراج کتله ای افغانها، بیکاری و فقر شدید، نداشتن مدارک هویتی و تابعیتی، محرومیت از خدمات صحی، آموزشی و اجتماعی، بی اعتمادی به ادارات دولتی، تبعیض، خشونت، احتمال پیوستن برخی از جوانان بازگشت کننده به گروههای تندرو، حاکمیت فعلی برای ارائهٔ خدمات بودجهٔ کافی ندارد.»
.
..
“ آقای علی زردادی نویسنده، محصل رشته حقوق و فعال حقوق بشر، آخرین سخنگوی کنفرانس بود که تحت عنوان
سیاست های ضد پناهندگی سویدن در برابر پناهندگان افغان” صحبت نمود. آقای علی زردادی گفت: یکی از ۴۰ هزار افغانیست که در سال ۲۰۱۵ ازدولت سویدن درخواست پناهندگی کردند. آقای زردادی در مورد مشکلات آنعده از هم دوره هایش که چون خود او در سویدن اجازهٔ اقامت دریافت کردند گفت: «این گروه دستاوردهای قابل توجهی در بازار کار و مراجع تحصیلی داشته اند. اما حتی همین افراد هم با موانع و مشکلات حقوقی ذیل روبرو اند: به علت عدم به رسمیت شناختن اسناد افغانی شان توسط مقامات سویدن مشکلات در بدست آوردن تابعیت سویدن وجود دارد. با وجود دستاوردهای شان، این گروه با موانع حقوقی قابل توجهی روبرو میشوند. مشکلات در بدست آوردن تابعیت سویدن به علت عدم به رسمیت شناختن اسناد افغانی شان توسط سویدن، خطر لغو اقامت، شرایط سختگیرانهٔ اعطای تابعیت، لغو احتمالی تابعیت ازقبل اعطا شده».
در ختم بخش سخنرانی ها فلم مستند کوتاه از انعکاس زندگی اخراج شده گان افغان در رسانه ها که توسط کمیتهٔ نشرات فارو تهیه شده بود، به نمایش گذاشته شد.
سپس نوبت رسید به بخش پرسش و پاسخ. در این بخش عده ای از اشتراک کنندگان سوالاتی را به سخنران ها و فارو بحیث برگزار کنندهٔ کنفرانس مطرح کردند که بجواب آنها پرداخته شد.
قبل از ختم کنفرانس به کمیتهٔ تسوید قطعنامه وقت داده شد تا شیوهٔ کار خود را به اشتراک کنندگان کنفرانس توضیح کنند. آقای فقیری از نام کمیتهٔ مذکور ابراز داشتند که اعضا بر مبنای یاد داشت های خود از محتوی کنفرانس مشترکاً متن مسوده قطعنامه را ترتیب نموده و سپس به تمام اشتراک کنندگان کنفرانس که تماس شان را درایم جهت نظرخواهی ارسال نموده و به آنها یک روز وقت میدهیم تا نظرات خود را بفرستند. با در نظر داشت نظرات که به کمیته مواصلت میکند، قطعنامه نهائی شده برای نشر به جنرل سکرتریت فارو سپرده میشود.
در خاتمه گردانندهٔ کنفرانس از آقای علی دلیری رئیس فارو خواست تا با سخنان اختتامیهٔ خود به کنفرانس پایان دهد. آقای دلیری گردانندهٔ کنفرانس، سخنرانها و سازماندهنده های کنفرانس و اشتراک کنندگان را مخاطب قرار داده و گفتند: « در یایان میخواهم از همه صمیمانه تشکر و قدردانی کنم. برنامه امروز بدون تلاشهای شما ممکن نبود. در پایان، آرزو میکنم روزی در کشور خود افغانستان بتوانیم کنفرانسی برگزار کنیم، با عنوان “خاطرات دوران پناهندگی”، تا هموطنان عزیز ما در فضای آرام و آسودهٔ میهن، از خاطرات تلخ و شیرین این دوران صحبت کنند.»
فدراسیون سازمان های افغانهای مقیم اروپا (فارو)